haykırmak

‘’ben’’  -yok-  ’’biz’’ varız!!!!!!

Bir çok olayı anlatmak, yada anlamlandırmak için yazılı veya sözlü metinlere baş vururuz.  Tarih denilen hikaye sayfasında alınmış, yada bir süreç içinde yaşanmış    hikayeler birer olgudurlar. Her birey bu olguların bir pay, payda kazanımı elde edebilir.ama   mantık yürütmekte ki çıkarımlarımız bizim toplumsal münasebetlerimizi düzenleyip bizi topluma raptı ediyorsa başarıdır. Kazanımlarımız ve çıkarımlarımız bizi tepede bakmamıza realite kazandırıyorsa bu minval tehlikenin en büyüğüdür. Yani ‘’ben’’  ve ‘’biz’’   hikayesine döner.  ‘’Ben’’  çok önemlidir ‘’ben’’ kalitesine göre, bilincine göre ‘’biz’’leri oluşturur. tabii ki her oluşumun,  bir  değişimi vardır. Başkalaşımı da mümkündür . Ama bireyin (milletleri dahi) başkalar için feda etmek  cinayettir. Ferdin katlidir. Ama toplumun kazanımlarında  bireye peşkeş çektirmek topluma zülümdür.bugün örneğin ülkemizde baş kumtan,baş öğretmen, baş baş… devam ediyor.  Asıl ölçüt ‘’ben’’nin  hakkını ver irkende ‘’biz’’in hakkına verirken ‘’onlar’’a da sormalıyız.Bizim doğru düşünüyor olmamız da yetmez, düşüncenin gerçeğe yönelmesi yetmez, gerçeğin de düşünceye yönelmesi gerekir. Yani sosyal değişim “inadına” olmaz. İnadına ’’biz’’ hiç olmaz.  Denetleyici olarak Ben, biz, ONLAR yada ötekileştirdiğimiz  ötekiler de olmalıdır. .

Onlar kim?  Ötekiler kim? tabiî ki bizim düşünmediklerimiz önemsemedikleriz  Bizim dışımızda olanlardır. Bu bir ilahi  kitap olur, başka toplumlar olur. Ya da ülkeler olur. Yoksa kendimiz hazırlayıp sunarsak başkalarını hesaba katmasak ’’ben’’ve ‘’biz’’ olur  nihayet ülkemizde her gün bu  olgu mevcuttur. Herkes peygamberlerin yaşamını anlatabilir ama yaşayamaz. Başka ülkeleri, milletleri övebilir ama onların yaşadıklarını yaşayamaz.   konu uzun amaç hikaye yi yazmaktır

Birisinde duyduğum yada Bir kitapta. Okuduğum bir  hikaye aklıma geldi. Sizinle paylaşım: bir gün kırda bir deve ile birde tilki  birbirine rast gelirler. tabiî ki deve etçil değil tilkiye yan gözle bakması mümkün değil. Ama tilki hangi niyetle olduğunu beli etmeden  başlar muhabbete. Muhabbetleri neticesinde kardeş oluyorlar. Bu kardeşliklerini güvence ye almak için bir anlaşma yapıyorlar.

 sen benim için, ben senin için varız. ’’ben ’’  yok  biz varız. ‘’Ben’’ kelimesini lügatimizde

Çıkarıyoruz benliğimizde sıyrılıp bir biz oluşumunu başlatacağız..  ‘’BEN’’  yerine ‘’BİZ’’ bizim diyeceğiz. Aslında çok güzel bir anlaşma. Devenin bu yasa ya uyamaması  suçtur.   Dünya’da her kesin istediği de budur.  Deve tabiî ki kabul diyor ve kanuna  sadık kalıyor. Bir gün  deve doğum yapıyor, bir yavru doğruyor. Yani anne oluyor.bizlere bir ‘’biz ‘daha katıyor  Sevinç, neşe, her mutluluğun en alasını yaşıyor.neticede  Bir yavru sahibi oluyor. Her gün kırda bayırda otlanmaya gidiyor. Dönüşte yavrusunu emziriyor, seviyor sonra dinleniyor.

Günlerde bir gün, Tilki yine deve kardeş Diyor ‘’ben’’  yok ‘’  biz’’  varız. Her şey bizim içindir. Tüm kazanımlarımız bizim geleceğimiz içindir.  Bu çöl, bu orman,bu dağlar, ovalar lar, lar,laralar bizimidir.  Tek ,tek her şey bizim geleceğimiz içindir.bizim varlığımızda evlatlarımız içindir.

Deve: evet Kardeş doğrusu da budu  ya.   Deve: yavrusunu doyurmak için otlaklığa doğru gidiyor, hem kendi karnını doyurmak, hem yavrusunu doyurmak için yiyor. Akşam olmadan eve dönünce birde  ne görsün! yavrusu  kanlar içinde;  kol bacak demeden  her tarafı parçalanmış. Her taraf kan ve revan. Tilki parçalamış olduğu deve yavrusunu   yiyor. Yavrusunu bu halde gören deve: bu acıya dayanmamış ki!  yasa yı çiğnemiş, terör estirmiş.  ‘’BENİM’’ yavrumu demiş.  ‘’Benim’’ yavrumu niye parçaladın  Tilki kardeşşşş!! …..   Neden; ‘’benim’’ yavrumun kolunu, kafasını kestin, kopardın.  Bu sorgulamayla     tabi ki İlk suçu  deve işliyor.  Tabiî ki tilki yasa ya göre konuşmak zorunda kalıyor. Kanun adamı ya …….  Yasayı kendisi hazırlamış. Kendisi en iyi bilendir.

Yüzünü ekşitip  doğuda kumtan’lık yapmış bir kumtan gibi.. devenin hatasının cezasız 

kalmayacağını, anayasaya karşı bir suç işlediğini haykırır Deveeeeeeee - Deve kardeş-   ben yok ‘’BİZ’’ varız. O yavru ‘’bizim’’ yavrumuz. ‘’  BEN’’  DEME ‘’ BİZ’’ DE.

tabiî ki tilkinin elinde anayasa kitapçığı yoktu ki devenin yüzüne, fırlatmamış. Olsaydı tek tek tek sayardı tekleri.    Bu hikaye ne kadar doğru yada, yanlış ise bilmem. Ben doyduklarım yazdım, sizlerde ‘’ben’’im yazdıklarımı okudunuz. O zaman ‘’ben’’ yok ‘’biz’’ varız. Bu hikaye hepimizin, ortak suçudur.

 s.g.
Benazir  kaya.Biyoloji böl öğrenci